Spelmomenten,
gespeeld door twee kinderen,
net tieners, die thuis weinig geborgenheid vinden.
Wanneer zij bij elkaar zijn openen zij een rood doosje waarin zich de hoofdfiguren van hun verhalen bevinden. Jennifer Brits-Indiaans, Samo een Rus.
De kinderen stellen de figuren op en fantaseren een eigen wereld van warmte, dans, muziek en romantiek.
De personages ontwikkelen zich spelenderwijs tot levensechte mensen. Zij leven met familie en vrienden in een dorp op een landgoed, een reservaat, ver van de bewoonde wereld.

Een liefdesverhaal met positieve afloop, terwijl de kinderen het zelf moeilijk hebben met hun gevoelens.
 

Een Spelmoment:
... Er is hier niemand die ons ziet. Je moet het dus opschrijven wat wij verzinnen, dan kunnen ze het lézen. We laten haar – hij wees op Jennifer –  aan jou vragen het verhaal op te schrijven. Het is een goed idee van je, Jon, we gaan het opschrijven. Je hebt gelijk.

Zelden, zei hij, maar ik zal je zeggen hoe het gaat: Jij bent heel oud. Jennifer staat aan het voeteneinde van je bed. Waarom moet ik oud zijn, vroeg ik. Sst! gebaarde Jon. Hello, zegt Jennifer, am I right? Is it really you? Ze gaat op de rand van je bed zitten. Jullie beginnen allebei te praten, de taal maakt niet uit. Jullie verstaan elkaar. Ik wil er zeker van zijn dat ons verhaal niet vergeten wordt, zegt ze. Je moet het vertellen. Je kunt ons niet meenemen in je graf, wij willen overleven.

Waarom moet ik oud zijn, vroeg ik.

We moeten vijftig jaren in de toekomst denken, en dan terugdenken, zei Jon.

Wat ingewikkeld. Hoe wil je ons verhaal levend houden, wanneer het al vijftig jaar uit de tijd is?

Jon keek naar mijn bed. Hij telde de strepen op de deken. Een paardendeken, zei hij. Hoe kom je daar aan?
Ik antwoordde niet, want Jon sloot zijn ogen, hij dacht na.
Ik zie haar, zei hij. Ze is een grote vrouw. Donkerbruin, bijna zwart golvend lang haar, een scherpe neus, rode lippen en een wit gebit, zoals in de tandpasta reclame. Ze heeft diepzwarte fonkelende ogen.

Wat romantisch, zei ik.

Stil toch! Kijk, we beginnen zo, zei Jon. Hij pakte het rode doosje, waarin we de spelers van ons spel bewaarden. Hij trok aan het deksel, dat zo nauw om de doos sloot dat hij het stevig moest vasthouden, opdat het niet uit zijn hand zou glippen. Het deksel zoog langzaam lucht op, zoals een pomp water omhoog zuigt, totdat het bijna de bovenrand van het doosje bereikte en plotseling los was. Jon nam de vier hoofdpersonen uit het doosje en zette ze naast elkaar op de vloer. Hij spreidde zijn armen. Dit is het landgoed, zei hij. Deze vier zijn de hoofdrolspelers, en meneer Sakamato natuurlijk. Wij zijn stervelingen, maar zij blijven leven, want jij gaat hun verhaal vertellen, jij gaat het opschrijven. Wij kennen hun gedachten, wij maken er woorden van, zij nemen ze mee, delen ze uit, spreken ze, roepen, zingen, dansen ze en wij luisteren, met nieuwe gedachten die we al hebben, voordat ze van woorden voorzien zijn.

Waarom moet ik het eigenlijk schrijven, vroeg ik, waarom schrijf jij het niet op?

Jij gaat het doen, zei hij beslist, want jij maakt geen fouten als je hors d’oeuvre schrijft.

Het Verhaal:
En ik stond daar. Nat. Mijn jas droop. Mijn broek, mijn laarzen, alles was nat aan me. In de rand van mijn hoed stond een laagje water, de druppels gleden langs de kraag, langs mijn hals naar beneden. Toen ik binnenkwam, zaten Tom en Charlotte op de bank te zoenen, ze keken op en zeiden tegelijkertijd ‘sorry’. Ik zei: waarom sorry? Dit is jullie huis, jullie kamer. Ik zag in Charlottes ogen dat ze opgewonden was. Hoewel ik me vies voelde en erg moe was, moest ik lachen, want ik zag in mijn dochters ogen precies dat wat ze bij mij meent te zien, wanneer Sam en ik in de ochtend naar het familiehuis komen voor het ontbijt. Dan kan ze het niet laten ‘drie drie drie’ te gebaren. Ik kon zien aan haar houding dat ze zich gefopt voelde. Het was mijn beurt mijn tong uit te steken, maar ik deed het niet.

Mijn kleren waren zo door en door nat, dat ik de leren handschoenen niet van mijn vingers kon krijgen. Ze zogen zich vast aan mijn huid. Tom en Charlotte bleven naar me kijken zonder te bewegen en ik stond maar te hannesen met mijn kleren. Ik was verbaasd dat Sam niet in de kamer was. Tom had beloofd hem te halen. Er werd een zware storm verwacht die waarschijnlijk over het landgoed zou komen. Hij vertelde me later dat Sam niet wilde meekomen, hij dacht dat zo’n storm wel mee zou vallen, dat de bomen het huis zouden beschutten. Tom had de telefoons ontkoppeld en tegen Sam gezegd dat hij dingen van waarde in de benedenruimte moest opbergen. Hij had zijn vader die nog steeds protesteerde - hij wilde thuis op mij wachten - meegesleurd naar het hoofdhuis. Ze redden het niet.

Op het moment dat we Freds kamer binnen gingen, barstte het onweer los. De bliksemschichten werden vrijwel onmiddellijk gevolgd door de donderslagen. Ik rolde me in de deken, ging dwars over het bed liggen, aan het voeteneinde, zover mogelijk van het raam. Sam zat naast me en begon me te wrijven. Bij de tweede slag kwamen de kleinkinderen de kamer in hollen. Ze waren bang. Sam liet zich op de grond zakken, ik legde mijn hoofd op zijn arm en de kinderen kropen bij hem op schoot. Ik legde kussens tegen mijn rug, om ons te beschermen tegen rondvliegend glas. De druk van de wind was zo groot, dat een brekende ruit ons zou kunnen raken.

Fred had geen tijd gehad de luiken te sluiten. Terwijl ze nog voortholden braken de wolken open en lieten hun last vol op de mannen neerkomen. De wind joeg de regen met grote snelheid over de binnenplaats. Binnen een paar tellen waren ze drijfnat. Net als ik. Ik leek vast te plakken op de kamer-vloer. Ik kreeg geen beweging in de leren kleding. Het lauwe water in mijn laarzen werd koud. Waar is Sam, vroeg ik.
 
Tom en Charlotte wezen naar de piano-kamer. Toen ik me omdraaide opende Sam de deur. Hij struikelde bijna over de hoge drempel en nam mij in zijn armen. Hij drukte zo hard tegen mijn lichaam, dat het water met een piepend geluid uit de plooien van mijn jas werd geperst. Maar hij hoorde het niet, zo gelukkig was hij dat ik veilig thuis was gekomen. Terwijl wij innig stonden te kussen, verdwenen Tom en Charlotte naar hun slaapkamer, om dat voort te zetten wat ze deden toen ik de kamer binnendreef. Fred had me thuisgebracht en was met de paarden naar de stallen gevlucht. Het regende zo hard dat hij niet naar het huis kon komen en wij konden niet naar ons huis.
Sam hielp me met uitkleden en pakte een broek en hemd van Fred. Ik was koud geworden. Hij wikkelde mij in een deken. Dat doet hij wel vaker en noemt me dan ‘mijn lieve blanket indian’. Hij bedoelt het als grapje, hij weet niet dat het beledigend is zoiets te zeggen. Oom Walter zou zeggen; goed dat het geen pokkendeken is.

We hoorden de bliksem in een boom slaan, pannen werden van het dak gerukt, de ramen leken ieder moment te kunnen barsten. Tom kwam binnen om de kinderen te halen, Charlotte volgde hem. Ze wilde me niet aankijken, maar ze staarde naar Sam die de glans in haar ogen herkende en even met verlangen naar haar lichaam keek. Ze bukte zich snel naar Kleine Walter en zei dat hij met haar mee moest komen naar hun slaapkamer. Kleine Margareth klemde zich vast aan Toms arm en trok hem door de pianokamer achter Charlotte aan. In de deur-opening draaide Tom zich om naar zijn vader en knipoogde naar hem. Sam lachte zacht. Zo moeder zo dochter, zei hij.