ongepast uitgestoken
tot in de ramen van de buren
de vaalgrijze tong
met een rij gespleten tanden
die stroken met de stofplooien,
balustrade van gebroken latten
- de leuning treurt wat roest
op het kille stukje slaapaarde
tussen verveloze schuttingen
waarachter slome doeken
aan zondaglege lijnen
en het klagend fluiten
van een vergeten ketel-

meisje huivert achter het raam
een koude echo in de asemvlek
haar handje trekt een cirkel
met erin twee stippen
uit het loodgrijs lood