het zal een groene wei geweest zijn, zat van vocht en kou,
die langs het vuile raam het platte vlak doorvloog
op vlerken van dampende mest en bekroosde moddersloten
het zompig klompklossend boerenland verried
in de grauwgrijze mist
twee roerloze schapen bij een halfvergane brug
door de borstelwol een verfstreep - was rood –
een vluchtige schets een paar tellen maar
in het armzalig veld met wilgenstompen
stramme populieren op wacht naast
schurendaken hangend in een holle deuk
niet te herbouwen in het zoevend vlak een
rookpluim vlekkeloos in de afdruk van
een platgevlogen duif naast de sticker
met het rookverbod.
razendvele bielzen ontelbaar maar precies in aantal
naadloos op ritme gelegd in schone kiezelvelden
dwarsliggend op roestvlekken en oude oliesporen
alsof ze nooit van hout waren en nimmer
onderweg.

het zal mijn eindbestemming geweest zijn, nat en vuil en koud
die geluidloos passeerde door de somberende ruit
wegschietend in het schijnsel het vaalverlichte schemerland
krantenlezende nattejassenhoofden en koffiegeur en
kraakpapieren zakjes met niets dan dat tot het eindstation.